× Oude grammofoonplaten

Topic-icon de waarde van oude platen.

  • René R
  • René R's Profielfoto Onderwerp Auteur
21 apr 2011 18:13 #3781 door René R
Hallo

Regelmatig worden er partijen platen aangeboden, schellak of vinyl. Vooral op MP.
Partijen cd’s heb ik nog niet gezien, maar ik let daar dan ook niet op. Evenals andere dragers.
Het gaat me om de oude dragers die bij onze hobby passen. De plaat.
Wat is de waarde van een plaat?
Is oud waardevol?
Nee dus. Het gaat echt om de artiest. Artiesten die een bepaalde verzamelaarwaarde hebben zijn nu eenmaal gewild en dus hun platen ook. Soms bepaald de hoes een waarde. Denk bijvoorbeeld aan de serie Minigroove klassieke muziek met hoezen van Paul Huf uit de jaren vijftig.
We gaan terug in de tijd naar het begin van de vorige eeuw. Tot 1925 had je nog het akoestische tijdperk, ofwel opnames zonder microfoon. De populaire muziek was
voornamelijk klassiek en volksmuziek. Bekend en beroemd is natuurlijk de tenor Caruso uit Milaan. Hij wordt wel de eerste popartiest genoemd. Zijn platen zijn nog steeds zeer gewild onder de grammofoonliefhebbers. Maar, en nu komt het, de verzamelwaarde ligt vooral bij de eerste persingen. Een kleine partij omdat de uitgever niet direct overtuigd was van het succes en bang was geld te verliezen. Dat bleek een misvatting en de eerste partij was snel uitverkocht. Eind 1902 kwam er een veel grotere tweede persing en die gingen ook als zoete broodjes over de toonbank. Is de eerste persing ver boven de 100 euro waard, de tweede ergens tussen de 50 en 100 euro. Let wel, daar heb je een 25cm plaat voor met één nummer op één kant. De plaat met opnames aan beide zijden kwam enkele jaren later. Maar tot 1920 zijn er vooral bij de populaire artiesten de enkelzijdige
platen in gebruik gebleven, om commerciële redenen. Onder de dames is Nellie Melba (jawel, ze gaf haar naam aan de toast) populair, maar haar platen niet bijzonder in waarde. Bij Adeline Patty lag het al weer anders. Haar platen zijn extreem waardevol
door de zeldzaamheid. Er zijn van haar niet veel opnames gemaakt, want ze was al met pensioen toen de zwarte schijf als noviteit op de markt verscheen voor iedere consument. In de jaren twintig werden de persingen van platen steeds meer opgevoerd tot enorme massa’s en zijn de platen dus ook steeds minder zeldzaam tegenwoordig. Maar omdat ze breekbaar zijn worden ze dat soms wel weer in de loop van de tijd. Maar ook hier zijn niet veel artiesten echt garantie om de platen kostbaar te maken door verzamelkwaliteiten. Ook hier geld dat de artiest de waarde bepaald en dat zijn er niet zo veel. Billy Holliday is bijvoorbeeld wel zo’n artiest. 50 tot 100 euro. Maar voorts doen de platen uit de jaren 30 maar enkele euro’s. Voor een partij hoef je echt niet zo veel te betalen. Ook in de jaren veertig geldt dat zo, ondanks de oorlog. We hebben het nog steeds over schellak platen. Artiesten bepalen de waarde, niet de ouderdom van de platen. En er zijn maar een paar artiesten dus die de waarde van de plaat verhogen. Klassiek is echt nagenoeg niets waard. Toen de elektrische opnames kwamen in 1925 is vanaf die tijd qua geldelijke waarde platen met klassieke muziek altijd nihil gebleven.
Dan komen we in de jaren vijftig en dit is een interessant tijdperk. Schellak en het nieuwe fenomeen de vinylplaat leven naast elkaar. Om vinyl te kopen was je toen veel geld kwijt. Schellak platen en bakelieten radio’s werden crisisspullen genoemd door de
Toenmalig levende mensen. Maar in die tijd kwamen er ook heel veel nieuwe artiesten op de proppen die een nieuwe tijd vertegenwoordigen. Veel popmuziekanten zijn immens populair geworden en nu begeerde verzamelobjecten, wat hun platen betreft. Maar dat zijn er over het geheel toch maar een beperkt aantal. Vooral Rock and Roll artiesten kunnen waardevol zijn. Platen van Elvis zijn zeer gewild en kunnen enkele honderden euro’s kosten. Maar ook Buddy Holly, enzovoorts, enzovoorts. En let wel: het gaat altijd om de eerste persingen. Daarbij doen USA persingen het beter dan Europese. Het ontwerp van de hoes speelt ook een belangrijke rol. Ook dat was toen nu eenmaal een nieuw fenomeen.
Klassiek is en blijft nagenoeg waardeloos.
Maar Jazz kan ook veel waarde vertegenwoordigen en dan speelt niet alleen de artiest een rol, maar ook het label. Denk maar eens aan Blue Note en Verve. Deze platen gaan minimaal voor 25 euro, ongeacht de artiest. Zo zijn er nog best veel voorbeelden, maar het gros van de platen uit die tijd doen toch niet meer dan één tot vijf euro. De jaren zestig is er alleen nog vinyl en de massa persingen worden enorm opgevoerd. De singel is ook erg belangrijk geworden. Maar de waarde? Ook weer afhankelijk van de artiesten, maar meer dan 20/30 euro heeft men er niet voor over. Een enkele uitzondering daargelaten. Van sommige artiesten is zelfs de maxi-singel en de 25cm lp interessant . De laatste verdwijnt in 1962. Deze doen soms zelfs iets meer dan de grote broer. Klassiek is voor de liefhebber vooral een gevoelswaarde, geen geldwaarde.
Dan komen de jaren zeventig en tachtig met miljarden aan persingen, vaak in slechte kwaliteit. Het aanbod aan artiesten is enorm geworden en niet één is er zeldzaam om een lp te vertegenwoordigen die enige waarde heeft. Uitzonderingen daargelaten, maar dan speelt het ontwerp van de hoes ook een rol. Pop, klassiek, jazz, volksmuziek: de platen vertegenwoordigen geen enkele geldelijke waarde en liggen bij enorme bossen in dozen op Koninginnedag en bij de Kringloopwinkel. Platen moet je individueel kopen en niet in grote partijen. Als je er honderd koopt (een gevarieerde aanbod aan muziekstijlen) dan mag je blij zijn als er enkele bij zitten die je interesseren. Partijen gaan van hand tot hand met gesloten portemonnee. Kringloopwinkels vernietigen partijen omdat ze onverkoopbaar zijn geworden. Op zeer lange duur zal er dus wel een soort van zeldzaamheid ontstaan en dus ook enige waarde gaan vertegenwoordigen.
Originele persingen, in tegenstelling tot die in de jaren vijftig, zijn in de jaren zeventig en tachtig net zoveel waard als de vele herpersingen van muziek uit de decennia ervoor. Veel hoezen zijn onvoorstelbaar slecht ontworpen. Ook hier weer: uitzonderingen daargelaten. Maar de hoes is zeker geen waardebepaling meer.
Globaal is 90 procent van de platen van 1900 tot 1960 nagenoeg niets waard. Vanaf 1960 tot 1980 praten we over 99 procent.
Heel anders is dat met de emotionele waarde. Per individu kan je gecharmeerd zijn van een bepaalde artiest of muziekstijl. En dan heb je daarvoor nu eenmaal meer geld over voor de aanschaf dan de mensen om je heen. Maar dan praat je niet over hele partijen, maar over bewust gekozen enkele platen.


Voor mooie hoezen uit de jaren vijftig zie onze HiQGN/HiFiGN site.
Platenhoezen deel 1 en deel 2.
"Toevallig" vrijwel allemaal uit mijn collectie...;)


Groet
René (R)

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Meer
21 apr 2011 21:30 #3790 door klaas
25cm lp:





Een aardig leuke plaat, gekocht door mijn vader, eind 50"s... Hij heeft m nog steeds, samen met nog zo veel meer mooi spul! (Stones, Elvis, maar ook The Dubliners ect...)




Platen blijven mooi! De prijs interesseert me niet zo, maar toch een mooi stukje schrijfwerk. Rene...
Bijlagen:

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

  • René R
  • René R's Profielfoto Onderwerp Auteur
21 apr 2011 21:35 - 21 apr 2011 21:37 #3792 door René R
Hoi Klaas.

Yep, ik zou beslist ook niet zonder het plaatwerk kunnen.
Prijzen interesseren mij ook niet zo.
Het gaat mij om wat er op staat (en de hoes ook wel).
Ik koester ze en ben er zuinig op.
En altijd wel op zoek naar nieuwe die me aanspreken.
Buddy Holly doen het altijd wel goed op de markt trouwens.
Zeker de eerste persingen.





:smilythumb:
René (R)
Bijlagen:
Laatst bewerkt: 21 apr 2011 21:37 door René R.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Meer
21 apr 2011 21:44 #3793 door Rene Daemen
Tja

de vinyl markt is wel lastig wat voor de 1 waarde heeft is voor de ander nihil
de partij die hier aangeboden word raak je bij de kringloop nog niet eens kwijt zeker niet die piraten meuk
van die kleine vage streek artiesten die eigenlijk niet eens kunnen zingen zonde dat men dat ooit heeft aangeschaft
nederlandstalig is niks waard ook niet van de zangeres zonder naam.
Jameslast vind je ook bij ieder huisgezin op zijn klompen
wat wel waarde heeft zijn amerikaanse persingen die beter opgenomen zijn dan de europeesche
klassiek heeft DGG enigzinswaarde vanwege de goede opname kwaliteit
wat nog waarde heeft zijn indorock singles nederbeat rock&roll
singles van 20 a 30 euro zijn dan normaal
Sun records helemaal prijzig

voor Rolling Stones en Beatles geeft men ook goedgeld voor
Alleen als een zanger(es) overlijdt dan schiet de prijs even omhoog
de jaren 70 singles waren vaak redelijk van kwaliteit maar de jaren 80 was ronduit slecht
disco singles persen meer dan 1 miljoen op versleten mallen vaak zo doen de singles
dat het meer flexidiscs leken.
het is dat er lichtgewicht elementen en armen waren anders was na 3x draaien de naald dwars door de plaat gezakt
singles en LP's moetje zelf uitzoeken en beslist geen partij kopen
misschien is het handig met koninginnedag met de partij te gaan staan
als ze wat te diep in het glaasje hebben gekeken na de feestelijkheden kopen ze die plaat van Vader abraham
maar wat hier als partij staat is niets bijzonders.

René D

René Daemen

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

  • René R
  • René R's Profielfoto Onderwerp Auteur
22 apr 2011 05:38 - 22 apr 2011 09:03 #3798 door René R
René
Hier moet ik helaas kritiek uiten op je bijdrage.
Ten eerste hebben we het hier NIET over de partij die in een andere draad aangeboden wordt.
Het commentaar dat daar ontstond is door de beheerder verwijderd. Dat moeten we accepteren want er zit nu eenmaal een kern van waarheid in die actie.
Ten tweede hoef je niet te herhalen wat ik al geschreven heb. Dat doe je grotendeels, alleen
op een hardere toon. Ik probeer de draad vriendelijk en informatief te houden en niet af te geven op een ander.
Uiteraard is de draad ontstaan door het andere onderwerp, maar die diende alleen als inspiratiebron. Niet om af te geven op die aanbieding. Dat was en is ook nooit de bedoeling van mij geweest. Het is toch een kwestie van goed lezen en dat was helaas niet altijd het geval in de andere draad waardoor er commotie ontstond. Kennelijk was ik toen niet duidelijk genoeg en dat was jammer.

Het is dus niet de bedoeling om via een andere slinkse weg toch af te geven op de aanbieding in de andere draad. Laat dat duidelijk zijn.


In het algemeen weer:

Mochten er mensen advies nodig hebben bij de aankoop van platen en niet zeker weten of die plaat al dan niet zijn gevraagde geld waard is, dan mogen ze altijd even bij mij aankloppen.
In grote lijn komt het er op neer dat bepaalde artiesten (een zeer kleine groep) een bepaalde waarde vertegenwoordigen met hun platen, maar dat het dan hoofdzakelijk om de eerste persing
van hun platen gaat. Soms is dit moeilijk te bepalen, maar het is mogelijk. Er worden ook woekerprijzen gevraagd en daar moet je voor oppassen. Daarnaast is de markt in de USA totaal anders dan die in Europa. Over het algemeen liggen de prijzen hier aanzienlijk lager, maar dat geldt eigenlijk voor alle producten uit het verleden, zoals we wel weten.
Voorts is het altijd maar wat je er voor over hebt om een bepaalde collectie aan te vullen, maar ook dat geldt voor andere producten waar verzamelwaarde aan kleeft.
Onze radio's bijvoorbeeld.
Zoals we zeggen: het is maar net wat de gek er voor geeft. ;)

Ik ben het er trouwens NIET mee eens dat Amerikaanse opnames beter zijn dan de Europese.
Integendeel blijkt maar al te vaak het geval te zijn. Wel is de persing van de Amerikaanse platen meestal goed, maar dat ontstaat ook als een illusie omdat de platen vaak dikker zijn. Dat geeft een gevoel van een betere persing. Daar spelen de hedendaagse fabrikanten ook op in. Het enige voordeel is dat dikke platen lekker vasthouden bij het gebruik.
Dat dikke platen beter klinken is weer zo'n high-end fabel.
Er is geen enkele fabrikant beter of slechter, ze hebben allemaal hun ups en downs. Wel zijn er labels die een groter percentage goede opnames hebben dan andere. Ik noemde al Verve en Blue Note bijvoorbeeld. Maar ook hier heb ik platen van die niet echt geweldig zijn in de opname. De opname is altijd nog afhankelijk van de opnameleider achter de knoppen. Maar DGG is in principe niet beter dan Philips, wel hadden ze een betere uitgekiende marketing waardoor de consument zei dat DGG "altijd goed was". DGG was ook zeer
bekend om zijn slimme contracten met artiesten (klassiek) die wereldwijd faam genoten. Soms kaapte DGG op agressieve wijze artiesten weg bij andere maatschappijen. Op DGG zit ook een bepaalde smet door een fout verleden voor en tijdens de tweede wereldoorlog, maar ook zlefs nog er na. Zo is bekend dat ze de (grote) dirigent Von Karayan altijd de hand boven het hoofd hebben gehouden en zijn foute verleden hebben helpen te verdoezelen. Hij maakte echter prachtig werk, zeker als het om Van Beethoven gaat (hoewel het bombastische nu wel weer wordt bediscussieerd en terecht, door Von Karayan heeft Van Beethoven dat aureool gekregen terwijl hij dat in feite helemaal niet was), maar er waren ook wel andere zeer goede vertolkers zoals Monteux en Klemperer, maar ook de Nederlandse Paul van Kempen (allen Philips).
Dit om maar eens als voorbeeld te noemen.
Han kan wat dat betreft er nog veel meer over vertellen.

Het beste is altijd om een plaat te beluisteren bij de aankoop, zoals we voorheen ook altijd deden. Maar dat is tegenwoordig vaak niet meer mogelijk.
Nieuwe platen zijn momenteel wel goed qua persing. De fabrikant kan het zich nu eenmaal
niet meer veroorloven met slechte persingen te komen, daar is de markt te klein voor geworden. Maar als ze oude opnames opnieuw op de markt brengen kunnen ze daar niet zo gek veel aan veranderen. De opname wordt dan opnieuw uitgebracht omdat die legendarisch is of gewoon gewild. Opschonen is (gelukkig) het enige wat ze doen. Mono opnames blijven inmiddels ook gelukkig mono en worden niet meer stereo gemaakt. Dat was een kwalijke zaak in het verleden, met name in de jaren zeventig en tachtig. Maar ook uit die periode zijn prachtige opnames gemaakt die zo goed waren dat ze veelvuldig gebruikt werden bij hifi testen. Zo hoorde ik vorige week op Radio 5 geregeld de song Fly To High van Janis Ian.
Haar grootste hit en terecht. De opname ervan is gewoon grandioos. In die tijd was ik een grote fan van haar. Juist in de jaren zeventig en tachtig had je in Nederland kleine opname studio's, soms gevestigd in een boerderij op het verlaten platte land. Enkele zijn wereldberoemd geworden om hun opnamekwaliteit dat de grootste artiesten wereldwijd er opnames maakten.
Juist in Nederland is men altijd blijven geloven in de lp en tijdens het regime van de cd
zijn er prachtige vinylplaten hier ter lande verschenen. Niet voor niets hebben twee avonturiers een platenperserij van Sony te Haarlem voor een gulden overgenomen.
En met inmiddels wereldwijd succes, zo is gebleken. Ook alleen Japan heeft dat enthousiasme
betreffende vinyl blijven behouden in de jaren negentig.

Groet
René (R)
Laatst bewerkt: 22 apr 2011 09:03 door René R.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

  • René R
  • René R's Profielfoto Onderwerp Auteur
22 apr 2011 09:15 - 22 apr 2011 09:22 #3802 door René R
Hoi

Een aardige link die ik gekregen heb en laat zien wat nieuwe platen doen
qua prijs. De prijzen bij Concerto in de Utrechtse straat in Amsterdam liggen
wat hoger, maar dan heb je er geen verzendkosten bij.
En je kan lekker in de bakken struinen zoals voorheen.

Veel plezier.
http://www.vinyl-records.de/


:smilythumb:
René (R)
Laatst bewerkt: 22 apr 2011 09:22 door René R.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

  • Niet toegestaan: nieuw onderwerp te maken.
  • Niet toegestaan: om te antwoorden.
  • Niet toegestaan: om toe te voegen attachements.
  • Niet toegestaan: voor het bewerken van uw bericht.
Tijd voor maken pagina: 1.540 seconden

JoomCategories

JoomImages

JoomTreeview

JoomSearch